میدونی چقد گذشته از زمون آشنائیت

من تا کی باید نخوابم حتی با ستاره چیدن

انگار از ما خیلی دوره قصه بهم رسیدن

اولین قولت یادت هست که میریم کنار دریا

میخورن حسرتمونو همه ی مردم دنیا

یادته اون روز میگفتی میشینیم با هم تو قایق

انقدر دوسم داری که هی بهم میگی شقایق

یادته میگفتی با هم شبا میریم زیر بارون

انقده عاشقونه که تموم شه قصه ی لیلی و مجنون

یادته روزای اول دنیا رو واسم میخواستی

میشه تو یادت نباشه جون من یادته راستی؟

وعده هات روزای اول منو برد اون ور خورشید

من شدم اون دختری که واسه تو ستاره می چید

تو شدی اون که با اسبش اومد از اون ور ابرا

من شدم تشنه تشنه یه تابستون توی صحرا

گفته بودی آسمونو میاری میدی به دستم

گفته بودی که پشیمون نمیشم واست نشستم

گفته بودی با نوازش میزنی موهامو شونه

گفتی عاشقی اینه که بگیرم واست بهونه

یادته میگفتی تنها قدرمو خودت میدونی

گفتی که من نباشم تو سر قولت میمونی

گفتی که باید تموم شه خیلی زود درد جدایی

گفتی دیوونمی اما حالا راس بگو کجایی؟

آسمون باید بیاد و بشینه مث یه داور

حق بده به اون کسی که اشتباهاش بوده کمتر

اون که ما بهش میگیم عشق عزیزم نداره ریشه

اونی رو که من میخواستم گم شده واسه همیشه

نمی ذاره عاشقی رو اون واسه بعدا"وفردا

اون میگه هر شب نباشی پیش من اون شب یلدا

اما تو یه گل آوردی با یه عشق دادی به دستم

که من به حرمت اون تا حالا واست نشستم

عمر اون گل که تموم شد حرفای تو هم پریدن

رفتن و بعد دویدن به یکی دیگه رسیدن

بعد از اون زدم به عشقت رنگ نارنجی عادت

تا خدا نکرده بعدا"نکنم به اون حسادت

خلاصه شدن فراموش قولای تو خیلی راحت

بیا این قصه تلخو پاک کنیم زود سر فرصت

خسته ام خسته ی خسته از تو و از همه ی عالم

تنها خواهشم همینه دیگه هرگز نگو اسمم

خیلی وقتا واسه ی قولات روزا رو بهونه کردی

سالای قرنای بعدو از الان نشونه کردی

گفتی ما باید بسازیم از گلای رازقی قصر

گفتی اون نیمه تمومه اون روز پائیزی اون عصر

حالا تابستونه انگار شایدم موندی تو پائیز

حواس تو پیش من نیس چقدر زرد و غم انگیز

نه نیاز به سرزنش نیست برو هر جا که دلت خواست

دریغ از یه نامه ی خوب دریغ از یه وعده راست

جواب خشم تو دادم همیشه با مهر وخنده

اما یاد گرفتم اون کس که بده میشه برنده

تا همین حالای حالا پای وعده هات نشستم

آخرین جمله ی نامه. برو من عهدو شکستم

خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس

چند میگویی سخن از درد و عیب و دیگران

خویش را اول هویدا کن کمال این است و بس

پند من بشنو نشو در عالم شوم بد سرشت

با همه عالم مدارا کن کمال این است و بس

چون به دست خویشتن بستی دو پای خویشتن

هم به دست خویشتن وا کن کمال این است و بس